Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Καποια σκοτεινη γοητεια πρεπει να ασκει εκεινο το πηγαδι πανω μου,για να πηγαινω μερα παραμερα να καθομαι στα χειλη του.Ισως το πηγαδι να ειναι ο θανατος και το δεντρο που καθρεφτιζεται απο πανω του να ειναι η ζωη.Μη φοβασαι,σκυψε και καθρεφτισου και εσυ!Μα ναι,τα πηγαδια τα σκεπασε ο πολιτισμος,και ετσι η ζωη αποκομενη απ τον θανατο εγινε ασχημη,μια καρικατουρα!
Οτι ηταν ο χριστιανισμος τοτε,ειναι η βιομηχανικη λογικη τωρα.Καθετι ιερο και φυσικο σκεπαστηκε κατω απο παχυ στρωμα τσιμεντου και πισσας.

ΑΚΟΜΑ

Η νιοτη σιγα σιγα φευγει...Κιτρινα φυλα πεφτουν ολογυρα μου,και εγω μενω ακινητος,παγωμενος,ενω τα οπλα μενουν ακομα κρυμενα σε σκοτεινα σκονισμενα δωματια.
Λουλουδια που θα ανθιζαν μεσα μου δεν ανθισαν ποτε.Στο σπιτι που καποτε εμενα,τωρα η σκονη και το σκοταδι γλυφει τους τοιχους,θυμιζει παλιους ξεχασμενους φιλους.
Τι φριχτο πραγμα που ειναι η ζωη...Μοιαζει με ανατριχιλα,νυχτα σε χειμωνιατικο τοπιο,μια φρικιαση τρομου.Μενω ακινητος μεσα στο σκοτεινο δωματιο,ελεγχω τη καρδια μου,ελεγχω τη πιεση μου,γινομαι ενα ψυχογραφημα.Αυτο πρεπει να γινεις για καταλαβεις.Γυρνα την πλατη σου στα παντα,η κοινωνικοτητα ειναι μια ανοησια,ρηχες σχεσεις με ρηχους ανθρωπους.Ειχα τοση θαλασσα μπροστα μου!Τοση γαμημενη θαλασσα!

Δυο φορες το ιδιο λαθος...Παει πολυ!Ισως να εχω τη δυναμη αλλα σιγουρα δεν εχω το χρονο και το κουραγιο και κατι ακομα,τον ενθουσιασμο.Απογοητευση...Με ραγισμενη καρδια σερνομαι μεταξυ ουρανου και γης.Ειμαι μονο αυτο που δεν εγινα και αυτη η επιγνωση θα με σκοτωσει.Εσυ και ηλιθια προβληματα σου!Γιατι δεν μπορεις να ξεχασεις?!
Αναψε μια φωτια να καψω οτι δεν μπορω να ξεχασω,
αναψε μια φωτια να φωτισει,οτι απ τον κοσμο εχει λειψει!
Και νομιζω πως απολαμβανω μονο μεσα στη ψυχωση,και νομιζω πως αναπνεω μονο οταν ειμαι υπογεια.

Πρωτα σε πτωχευουν πνευματικα με κακη εκπαιδευση,και ετσι χρειαζεσαι περισσοτερα υλικα αγαθα,αμαξακια,σκατακια,κτλ.και αφου δανειζεσαι συνεχως για να αγαραζεις στο τελος δεν εχεις να ξεπληρωσεις και σου παιρνουν το σπιτι.Ειναι ενα παγκοσμιο σχεδιο,στην αρχη αποβλακωσης και υστερα εξαθλιωσης οικονομικα των λαων.Για εκμεταλευση φυσικων πορων?ελεγχο?ομοιομορφια?Αμερικανικα σχεδια?Απλα αγορες?Τραπεζες?Το αποτελεσμα ειναι το ιδιο!
Και μετα βγαινουν και κατι μαλακες και λενε μην αντιδρατε γιατι ειδαμε τη εγινε(marfin)Ειναι σαν να σου λεει καποιος,κοιτα μην περπατησεις,γιατι ξερεις υπαρχουν μερικες πιθανοτητες να πεσεις στο δρομο.Μη γεννηθεις γιατι ειναι σιγουρο οτι θα παιθανεις!Αυτοι ειναι οι αρνητικοι και οι μηδενιστες!Αντιδρασε αλλα σε λογικα πλαισια.Ρε μουνια δεν υπαρχουν λογικα πλαισια οταν μου γαμανε την ελευθερια!Θα σκοτωσω και θα σκοτωθω!Ολα για το τωρα!Ολα για τη ζωη!

ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Της μιλησα,δεν ξερω αν καταλαβε.Φαινοταν σαν χαμενη,εκλεγε συνεχεια...εκει στο παλιο λουνα παρκ...ποσα ονειρα εκει...θυμασαι?Ακομα μυριζουν,σαν το χωμα μετα τη βροχη.Συναντησε με στου λουνα παρκ τη ροδα,να παρουν τα ονειρα φορα,συναντησε με την ωρα που θα χαραζει,να δω στο βαθος των ματιων σου το φως να αλαζει.Τι με κανει να νιωθω ετσι?Τι με κανει να πω...συναντησε με στο χορο των αστεριων,να δω τη λαμψη των ματιων σου των μαγικων.

Η ηλιαχτιδα που μισουσε τον εαυτο της

Υπαρχουν δυο δρομοι.Η θα ζεις την πραγματικοτητα με ολο τον πονο,τη δυστυχια και το αχαρο χρωμα της καθημερηνοτητας,η θα εισαι σαν εκεινα τα μοναχικα,λεπτεπιλεπτα ωχρα κοριτσια της επαρχιας,σπανια φυσικα σημερα,και θα ζεις μεσα σε φεγγαρο υφαντα ονειρα.αλλα για να μπεις σε αυτο το δρομο πρωτα πρεπει να νιωσεις στην παιδικη σου ψυχη ολο το υγρο θολο σκοταδι αυτης της εποχης.ομως η τεχνολογια ειναι παντου τωρα και δεν αφηνει χωρο σε ονειρα,μοναξιες,σκοταδια και σκεψεις.ενα ονειρο τωρα κυριαρχει.μια μαζικοτητα,ο εμετος τωμ μεσων.μια παγκοσμια διεστραμενη θρησκεια.
Ο τριτος και ο καλυτερος δρομος ειναι αυτος της τεχνης.Μα και αυτη τωρα πρεπει να ξαναγεννηθει απ τις σταχτες της,να ξαναδωσει υπογεια τις μαχες της.
Μεσα σε σκοτεινα υπογεια υπο τον ηχο της καρδια μας τελετουργουμε,σαν πληγες στο συμπαν αιμοραγουμε.

ΧΙΛΙΑ ΑΡΩΜΑΤΑ

Χιλιες καλοκαιρινες νυχτες εχουν μαγεψει τη καρδια,
χιλια τραγουδια φυσανε πανω στα φτερα μου,
χιλια χρωματα ζωγραφιζουν τα ολολευκα πανια μου.

Κυματα βγαζει η θαλασσα,ειναι μια μαγισσα και ναυαγω,
ροδα κι αρωματα,παλια μου χρωματα και αγρυπνω.

Χλιοι ερωτες εχουν σταυρωσει τα δυο φτερα μου,
χιλιοι ηλιοι δυουν απαλα μεσα στη καρδια μου